Schoonheidsprijs

In de achtste ronde van de KNSB-competitie verdiende ik met mijn overwinning op Helmut Cardon de schoonheidsprijs (wat overigens mijn eigen brainchild is). Naast dat er een prijsje aan vebonden is, is het natuurlijk ook leuk vanwege de artistieke waardering die eruitspreekt. Toch heb ik er een beetje gemengde gevoelens bij…

Bij het afgelopen Corustoernooi boekte ik in de achtste ronde een mooie overwinning op de Amerikaan Akobian, maar de dagprijs ging naar Giri (voor een partij die hijzelf als ‘niets bijzonders’ bestempelde). Twee ronden later verprutste ik tegen Harikrishna een totaal gewonnen stelling, maar net op het moment dat mijn tegenstander zelfs voordeel kon verkrijgen, maakte hij een blunder die in 1 zet verloor. En die partij leverde wel de dagprijs op… Nu herhaalt de geschiedenis zich een beetje: in de zevende ronde won ik tegen Erwin L’Ami een mooie partij, waar ik ook heel tevreden over was. Maar in de partij tegen Cardon verloor ik een kwaliteit door een blunder, die toevallig goed uitpakte. Goed, het hangt natuurlijk ook af van welke andere partijen in aanmerking komen, en dit keer werd mijn partij dus hoger gewaardeerd dan die van de concurrentie, al vind ik de motivatie in het juryrapport (“Heel origineel, vond Ligterink, maar hij constateerde een door De Jong gemiste kans op zet 21, die mogelijk remise had kunnen opleveren.”) wat vreemd (het zegt niet per se iets over de kwaliteit/schoonheid van het spel van Dvoretsky). Maar goed, prijs is prijs!

In het juryrapport staat ook een analyse van mijn partij, die echter niet helemaal klopt, o.a. omdat op zet 22 een verkeerde zet is ingevoerd. Ter vergelijking zal ik ook mijn eigen analyse van de partij geven.

 

2 replies


  1. Een sigaar uit eigen doos?


  2. Hoe lastig ongelijke-lopereindspelen zijn, weet u nog van het Corustoernooi.

Leave a reply